Gdyby ktoś mnie zapytał, co teraz wiem o Tallahassee, to nie byłabym w stanie powiedzieć o wiele więcej, niż dwa dni temu, kiedy to jeszcze w ogóle nie wiedziałam, że takie miasto istnieje. Zatem jest godzina 00:54 i ze Stanu, który jest w przewodniku określany jako miejsce, gdzie jest sun&fun- nadaje generał MacArthur.
Zmieniłyśmy plany i nasza kolejna stacja przeniosła się na Florydę. Pierwsze 10h w naszym pogromcy szos- autobusie Greyhound były ok, ale jednak uwielbienie klimatyzacji w tym kraju zapewnia zawsze przybyszowi z daleka ciągły szok termiczny. Więc dojechałyśmy autobusem- lodówką wraz z grupą, która stanowi zapewne najniższą klasę ekonomiczną, bo przeciętny Amerykanin wybrałby się swoim wielkim samochodem lub samolotem. Ci, których nie stać na samochód- muszą być naprawdę w złej sytuacji materialnej lub opcjonalnie- fanami autobusów oraz amerykańskich dróg, ewentualnie mogą przyjechać z Polski.
Ale wszyscy byli dla nas bardzo uprzejmi.
W Tallahassee nic się nie dzieje. Nawet oficjalna strona internetowa nie potrafi oszukać, że może tutaj być coś ciekawego. Jest wielki Uniwersytet, a z zasadzie dwa- w jednym uczą się biali młodzieńcy i białe panny, a w drugim zaś- ich czarni koledzy. Na wielkim uniwersytecie jest także wielki kampus i plotka miejska niesie, że uczy się tutaj 40 000 osób. My także trafiłyśmy do miasteczka studenckiego, a naszym hostem został Felipe z Kolumbii, który chce zostać pisarzem. Przez półtora dnia mogłyśmy sobie wyobrazić, jak wygląda tutaj życie studenta, a ponieważ przyjechałyśmy akurat na weekend- tym bardziej mogłyśmy poznać, co oznacza sun & fun w wykonaniu studentów z Kolumbii.
Zatem na zdjęciach sobotni sun & fun.
Na poniższych fotografiach bystry odbiorca zobaczy: sobotni targ okolicznych rolników, przysmaki kulinarne, półfinał mistrzostw w piłce nożnej Ameryki Południowej (4:1 dla Peru)oraz radosną zabawę nad basenem.
Duże nadzieje pokładamy w Atlancie.
Jest miliard stopni i nie ma powietrza.
Słowo na dziś: wilgotność powietrza- air humidity
sobota, 23 lipca 2011
czwartek, 21 lipca 2011
Luizjana for the very first time
Zatem minął nasz jedyny cały dzień w Nowym Orleanie. Znów piszę ja, bo Dobra już śpi, a że chronotyp sowy nie współgra z ludźmi, którzy lubią chodzić spać o normalnej porze- impresja znów będzie indywidualna.
Nie wiem, jak było tutaj przed huraganem, ale informacje, które podaje mi Internet wskazują, że jednak inaczej. Ponad 100 tysięcy ludzi wyjechało z miasta i już nie wróciło, w czasie powodzi mieszkańcy zaczęli masowo rabować domy innych, obecnie w wielu miejscach jest bardzo dużo bezdomych osób- to kilka faktów, które pokazują, że Nowy Orlean jest w nie najlepszej kondycji i myślę, że w rezultacie duch tego miejsca gdzieś zaginął, albo został porwany przez fale Katheriny i lekko podduszony zapachem chińskich pamiątek- tak jak wiele innych duchów. No nic- ciężko westchnął człowiek wychowany na amerykańskich filmach telewizyjny- taka już jest rzeczywistość. Duch został zjedzony i idzie w biodra i brzuchy. Lokalne tradycje, które jednak pozostały, to na pewno jedzenie- ciekawe i domowe smaki Luizjany i absolutny szał karnawałowy Mardi Gras, z którym wszyscy się utożsamiają. Jednak Francuzi zrobili swoje i pozostawili tutaj swoje smaki, zwyczaje oraz geny, bo dziewczęta Nowego Orleanu są naprawdę bardzo europejskie, co nam się niezmiernie podoba. Oprócz tego- piękna architektura. Czekałyśmy, aż z któregoś małego południowego domku wyjdzie na ganek Scarlett O'hara, ale... Może innym razem. Dużo domów ma tabliczki for sale, więc obecna Scarlett może być, co najwyżej, przebojową agentką nieruchomości. Mało było jazzu, ale wierzymy, że jeszcze pojawi się na naszej drodze.
Było pięknie, ale bez ducha. Który na pewno nie istniał tylko na ekranie moje telewizora.
Z serii kuchenne aromaty:
Agnes Gessler poleca południowe kanapki, które nazywają się po boy od strajkujących w latach dwudziestych chłopców, którzy dostawali od innych dobre porządne kanapki. A Dobra Gessler absolutnie rekomenduje taka mięsną wariację o nazwie gumbo, która dla moich kubków smakowych jest zbyt szalona, ale ja mogłabym jeść tylko kurczaka i pomidory, więc jestem mało wiarygodna. Poniżej przepis na gumbo (ta dziwna zupa o śmiesznej nazwie jest bardzo ważnym daniem, więc dorobiła się nawet strony internetowej): http://www.gumbocity.com/.
Do popicia bezalkoholowe piwo korzenne z lodami oraz gazowany napój miętowo- tymiankowy (dla wytrwałych).
***
Nasza Janett też nie była w tych dniach w najlepszej kondycji, więc skorzystałyśmy z jej uprzejmości i zaoferowanych kanap, ale miasto poznawałyśmy same. Jutro o 7:50 pierwszy autobus do Tallahanassee.
Nie wiem, jak było tutaj przed huraganem, ale informacje, które podaje mi Internet wskazują, że jednak inaczej. Ponad 100 tysięcy ludzi wyjechało z miasta i już nie wróciło, w czasie powodzi mieszkańcy zaczęli masowo rabować domy innych, obecnie w wielu miejscach jest bardzo dużo bezdomych osób- to kilka faktów, które pokazują, że Nowy Orlean jest w nie najlepszej kondycji i myślę, że w rezultacie duch tego miejsca gdzieś zaginął, albo został porwany przez fale Katheriny i lekko podduszony zapachem chińskich pamiątek- tak jak wiele innych duchów. No nic- ciężko westchnął człowiek wychowany na amerykańskich filmach telewizyjny- taka już jest rzeczywistość. Duch został zjedzony i idzie w biodra i brzuchy. Lokalne tradycje, które jednak pozostały, to na pewno jedzenie- ciekawe i domowe smaki Luizjany i absolutny szał karnawałowy Mardi Gras, z którym wszyscy się utożsamiają. Jednak Francuzi zrobili swoje i pozostawili tutaj swoje smaki, zwyczaje oraz geny, bo dziewczęta Nowego Orleanu są naprawdę bardzo europejskie, co nam się niezmiernie podoba. Oprócz tego- piękna architektura. Czekałyśmy, aż z któregoś małego południowego domku wyjdzie na ganek Scarlett O'hara, ale... Może innym razem. Dużo domów ma tabliczki for sale, więc obecna Scarlett może być, co najwyżej, przebojową agentką nieruchomości. Mało było jazzu, ale wierzymy, że jeszcze pojawi się na naszej drodze.
Było pięknie, ale bez ducha. Który na pewno nie istniał tylko na ekranie moje telewizora.
Z serii kuchenne aromaty:
Agnes Gessler poleca południowe kanapki, które nazywają się po boy od strajkujących w latach dwudziestych chłopców, którzy dostawali od innych dobre porządne kanapki. A Dobra Gessler absolutnie rekomenduje taka mięsną wariację o nazwie gumbo, która dla moich kubków smakowych jest zbyt szalona, ale ja mogłabym jeść tylko kurczaka i pomidory, więc jestem mało wiarygodna. Poniżej przepis na gumbo (ta dziwna zupa o śmiesznej nazwie jest bardzo ważnym daniem, więc dorobiła się nawet strony internetowej): http://www.gumbocity.com/.
Do popicia bezalkoholowe piwo korzenne z lodami oraz gazowany napój miętowo- tymiankowy (dla wytrwałych).
***
Nasza Janett też nie była w tych dniach w najlepszej kondycji, więc skorzystałyśmy z jej uprzejmości i zaoferowanych kanap, ale miasto poznawałyśmy same. Jutro o 7:50 pierwszy autobus do Tallahanassee.
Subskrybuj:
Posty (Atom)