piątek, 5 sierpnia 2011

16 dzień podróży

Godzina 1:40, Chicago, 23 dni bez zupy pomidorowej, 16 dni w podróży. Dotarłyśmy do celu naszej podróży- miasta mafii, muzyki, prohibicji oraz największej na świecie grupy polonijnej. W drodze do Chicago nasza ostatnia stacją było Indianapolis- miasto wybrane także przypadkowo i jak sama nazwa sugeruje- znajdujące się w stanie Indiana. Po zebraniu wielu pozytywnych opinii o Chicago, postanowiłyśmy na jego rzecz zdradzić poczciwe i bardzo ładne swoją drogą miasto Indian, ale spędziłyśmy tam jeden bardzo intensywny dzień z rzeko i wieczorną zabawą w tle. Naszym hostem był Flouder- nauczyciel fotografii na tamtejszym uniwersytecie. Poznawszy prace artystyczne Floundera, mamy głębokie przekonanie, że nas także mogłaby czekać kariera uniwersytecka, a nawet widzę redaktor Dobrosielską z tytułem profesora zwyczajnego. A oto jego oficjalna strona: http://www.photoflounder.com/

Zostały nam jeszcze dwa dni, żeby znaleźć to, co prawdziwie, ciekawe i nieco bardziej finezyjne, niż picie piwa, co bardzo lubimy, acz proces ten prawie w każdym miejscu jest podobny i przynosi podobne skutki, czy odbywa się w Jastarnii, czy też nad jeziorem Michigan. Ostatnie dni mocno związane są z przebywaniem z innymi ludźmi, a najbardziej cieszymy się z Agaty i z Andrzeja oraz faktu, że w końcu możemy być bardziej oryginalne, a także naturalne w naszych opowieściach i przestać używać znudzonych już sentencji, że wycieczka taka awesome oraz że naprawdę grejt. Cieszymy się też z naszego ostatniego hosta- Nicka, który jest człowiekiem radia i publicznie na łamach naszego bloga, który ma aż 7 (słownie: siedmiu) obserwatorów- serdecznie mu gratulujemy, że jego podkasty znajda się w radiu australijskim. Chicagowski człowiek radia tworzy takie nagrania: http://loveandradio.org/ .

A my pod koniec podróży nieco spłukane, z przedziurowanymi tenisówkami z H&M, z lekko śmierdzącymi ubraniami, przejmujemy chwilowo hedonistyczny merican style. Sprytny obserwator ujrzy zabawę, konsumpcje oraz wszelaką rozpustę od Indianapolis do Chicago.

Obok nas leży pożyczona książka "Ethnic Chicago" i mamy nadzieję zjeść jutro zupę pomidorową w Jackowie. Chociaż jeszcze tam nie byłam, czuje duży podziw dla ludzi, którzy zdecydowali się tak daleko zamieszkać. Ale o tym i innych ważnych sprawach w następnym odcinku.

Z placu boju


Nathan

p.s. Zadzwoń na numer 911911911911911 i odpowiedz na pytanie, skąd są dwie dziewczyny z plecakami. Do wygrania roczny zapas masła orzechowego oraz wczasy odchudzające w pensjonacie "Rose and Breakfast". Proponowane odpowiedzi, których udzielają przypadkowi, niezrzeszeni mieszkańcy:

A. z Rumunii [sic!]
B. z Rosji
C. z Francji
D. ze Szwecji
E. ze Szwajcarii
oraz uwaga hit- z Anglii.









































wtorek, 2 sierpnia 2011

Strzeż się murzyna

Godzina 10 35, Indianapolis- miasto, o którym nic jeszcze nie wiemy, ale mamy aż 24h, żeby to zmienić. Tymczasem w oczekiwaniu, aż generał Dobrosielska wyjdzie z łazienki piękna i pachnąca, znów nadaję. Halo halo, Indiana, łączymy się.

Nocna podróż nie była taka straszna, bardziej niewygodna, niż obfitująca w jakieś niechciane znajomości z podejrzanymi podróżnikami, którymi są najczęściej: czarne kobiety, czarni mężczyźni, czarni młodzi mężczyźni, czarni starsi mężczyźni, czarni czasem pijani mężczyźni oraz raz jeszcze bardzo dzielne czarne kobiety, które jadą z kilkorgiem dzieci pod pachą, trzema walizkami, plecakiem, kocem i torbą z jedzeniem dla swoich małych czarnych dzieci. Najczęściej jeżdżą same, a że jednak mężczyźni amerykańscy do najbardziej szarmanckich nie należą- nawet nie łudzą się, że ktokolwiek im pomoże. Wczoraj osobiście pomagałam jednej mamie, bo nie wiem zupełnie, w jaki sposób miałaby przenieść wszystkie swoje bagaże do autobusu. Ponadto jadą jeszcze z nami mieszkańcy Meksyku oraz Puerto Rico, a także biali przedstawiciele najniższej klasy ekonomicznej USA o średniej wadze 250kg. W ostatnim czasie pojawiają się także wśród podróżnych Amishe, co zawsze nam bardzo ubarwia podróż. Podkreślam kolor skóry, bo chociaż naprawdę zupełnie mnie to nie interesuje, czy ktoś jest granatowy, czy w kolorze khaki- to podział rasowy w Stanach jest większy, niż wydawało mi się, gdy byłam tutaj 3 lata temu. Oczywiście zmieniło się to, że ludzie o czarnym kolorze skóry nie muszą jeździć po specjalnej stronie autobusu, ale tymi autobusami po prostu jeżdżą teraz tylko oni. Większość naszych nowych białych kolegów i koleżanek na wypowiadane zdanie: Podróżujemy autobusami Greyhound, robiło wielkie oczy, opowiadając nam, że oni NIGDYPRZENIGDY by nim nie pojechali, że jest on okropnie niebezpieczny i że musimy być wielce brave, że tak jeździmy. No tak, czarni ludzie odprawiają swoje tajemne modły i gotują zazwyczaj w wielkim kotle na stacji autobusowej gulasz z białych ludzi, ale my za każdym razem dzielnie się bronimy, traktując ich paralizatorem oraz sprejem na komary, którym psikamy w oczy. Generał Dobrosielska naprawdę świetnie sobie radzi, zwłaszcza z tym sprejem.

Wróćmy jednak do czasów, kiedy biały przezorny człowiek miał jeszcze swoje biblijne prawo, aby separować czarnych najeźców. W Memphis czarna dzielnica skupiła się wokół jednej ulicy- Beale street. Niedaleko legendarnego Sun Studio powstało centrum bluesowego wszechświata, gdzie przyjeżdżali wszyscy muzycy i każdy chociaż przez chwile grał w którymś z okolicznych klubów. Tak było 60-100 lat temu. Co jest dzisiaj? Do tej pory jest to jedyna żywa ulica Memphis, gdzie można naprawdę usłyszeć wszędzie dużo bluesa i soulu, gdzie ludzie bawią się do rana. Trochę już czuć powiew Chin i tandety, ale duch pozostał.

Więcej o Beale street, żebym nie musiała się wymądrzać: http://en.wikipedia.org/wiki/Beale_Street














Rzecz od redaktor Dobrej: W ramach ciekawostki przyrodniczo-muzycznej, wczorajsza wizyta w Rock N Soul Museum oświeciła mnie w kwestii następniej piosenki, zawsze uważałam, że "Singel girl, married girl"  jest rzewnym hitem Promise and the Monster, a tu niespodzianka! To piosenka The Carter Family, wrzucam dwie wersje do porównania