Godzina 1:40, Chicago, 23 dni bez zupy pomidorowej, 16 dni w podróży. Dotarłyśmy do celu naszej podróży- miasta mafii, muzyki, prohibicji oraz największej na świecie grupy polonijnej. W drodze do Chicago nasza ostatnia stacją było Indianapolis- miasto wybrane także przypadkowo i jak sama nazwa sugeruje- znajdujące się w stanie Indiana. Po zebraniu wielu pozytywnych opinii o Chicago, postanowiłyśmy na jego rzecz zdradzić poczciwe i bardzo ładne swoją drogą miasto Indian, ale spędziłyśmy tam jeden bardzo intensywny dzień z rzeko i wieczorną zabawą w tle. Naszym hostem był Flouder- nauczyciel fotografii na tamtejszym uniwersytecie. Poznawszy prace artystyczne Floundera, mamy głębokie przekonanie, że nas także mogłaby czekać kariera uniwersytecka, a nawet widzę redaktor Dobrosielską z tytułem profesora zwyczajnego. A oto jego oficjalna strona: http://www.photoflounder.com/
Zostały nam jeszcze dwa dni, żeby znaleźć to, co prawdziwie, ciekawe i nieco bardziej finezyjne, niż picie piwa, co bardzo lubimy, acz proces ten prawie w każdym miejscu jest podobny i przynosi podobne skutki, czy odbywa się w Jastarnii, czy też nad jeziorem Michigan. Ostatnie dni mocno związane są z przebywaniem z innymi ludźmi, a najbardziej cieszymy się z Agaty i z Andrzeja oraz faktu, że w końcu możemy być bardziej oryginalne, a także naturalne w naszych opowieściach i przestać używać znudzonych już sentencji, że wycieczka taka awesome oraz że naprawdę grejt. Cieszymy się też z naszego ostatniego hosta- Nicka, który jest człowiekiem radia i publicznie na łamach naszego bloga, który ma aż 7 (słownie: siedmiu) obserwatorów- serdecznie mu gratulujemy, że jego podkasty znajda się w radiu australijskim. Chicagowski człowiek radia tworzy takie nagrania: http://loveandradio.org/ .
A my pod koniec podróży nieco spłukane, z przedziurowanymi tenisówkami z H&M, z lekko śmierdzącymi ubraniami, przejmujemy chwilowo hedonistyczny merican style. Sprytny obserwator ujrzy zabawę, konsumpcje oraz wszelaką rozpustę od Indianapolis do Chicago.
Obok nas leży pożyczona książka "Ethnic Chicago" i mamy nadzieję zjeść jutro zupę pomidorową w Jackowie. Chociaż jeszcze tam nie byłam, czuje duży podziw dla ludzi, którzy zdecydowali się tak daleko zamieszkać. Ale o tym i innych ważnych sprawach w następnym odcinku.
Z placu boju
Nathan
p.s. Zadzwoń na numer 911911911911911 i odpowiedz na pytanie, skąd są dwie dziewczyny z plecakami. Do wygrania roczny zapas masła orzechowego oraz wczasy odchudzające w pensjonacie "Rose and Breakfast". Proponowane odpowiedzi, których udzielają przypadkowi, niezrzeszeni mieszkańcy:
A. z Rumunii [sic!]
B. z Rosji
C. z Francji
D. ze Szwecji
E. ze Szwajcarii
oraz uwaga hit- z Anglii.
piątek, 5 sierpnia 2011
wtorek, 2 sierpnia 2011
Strzeż się murzyna
Godzina 10 35, Indianapolis- miasto, o którym nic jeszcze nie wiemy, ale mamy aż 24h, żeby to zmienić. Tymczasem w oczekiwaniu, aż generał Dobrosielska wyjdzie z łazienki piękna i pachnąca, znów nadaję. Halo halo, Indiana, łączymy się.
Nocna podróż nie była taka straszna, bardziej niewygodna, niż obfitująca w jakieś niechciane znajomości z podejrzanymi podróżnikami, którymi są najczęściej: czarne kobiety, czarni mężczyźni, czarni młodzi mężczyźni, czarni starsi mężczyźni, czarni czasem pijani mężczyźni oraz raz jeszcze bardzo dzielne czarne kobiety, które jadą z kilkorgiem dzieci pod pachą, trzema walizkami, plecakiem, kocem i torbą z jedzeniem dla swoich małych czarnych dzieci. Najczęściej jeżdżą same, a że jednak mężczyźni amerykańscy do najbardziej szarmanckich nie należą- nawet nie łudzą się, że ktokolwiek im pomoże. Wczoraj osobiście pomagałam jednej mamie, bo nie wiem zupełnie, w jaki sposób miałaby przenieść wszystkie swoje bagaże do autobusu. Ponadto jadą jeszcze z nami mieszkańcy Meksyku oraz Puerto Rico, a także biali przedstawiciele najniższej klasy ekonomicznej USA o średniej wadze 250kg. W ostatnim czasie pojawiają się także wśród podróżnych Amishe, co zawsze nam bardzo ubarwia podróż. Podkreślam kolor skóry, bo chociaż naprawdę zupełnie mnie to nie interesuje, czy ktoś jest granatowy, czy w kolorze khaki- to podział rasowy w Stanach jest większy, niż wydawało mi się, gdy byłam tutaj 3 lata temu. Oczywiście zmieniło się to, że ludzie o czarnym kolorze skóry nie muszą jeździć po specjalnej stronie autobusu, ale tymi autobusami po prostu jeżdżą teraz tylko oni. Większość naszych nowych białych kolegów i koleżanek na wypowiadane zdanie: Podróżujemy autobusami Greyhound, robiło wielkie oczy, opowiadając nam, że oni NIGDYPRZENIGDY by nim nie pojechali, że jest on okropnie niebezpieczny i że musimy być wielce brave, że tak jeździmy. No tak, czarni ludzie odprawiają swoje tajemne modły i gotują zazwyczaj w wielkim kotle na stacji autobusowej gulasz z białych ludzi, ale my za każdym razem dzielnie się bronimy, traktując ich paralizatorem oraz sprejem na komary, którym psikamy w oczy. Generał Dobrosielska naprawdę świetnie sobie radzi, zwłaszcza z tym sprejem.
Wróćmy jednak do czasów, kiedy biały przezorny człowiek miał jeszcze swoje biblijne prawo, aby separować czarnych najeźców. W Memphis czarna dzielnica skupiła się wokół jednej ulicy- Beale street. Niedaleko legendarnego Sun Studio powstało centrum bluesowego wszechświata, gdzie przyjeżdżali wszyscy muzycy i każdy chociaż przez chwile grał w którymś z okolicznych klubów. Tak było 60-100 lat temu. Co jest dzisiaj? Do tej pory jest to jedyna żywa ulica Memphis, gdzie można naprawdę usłyszeć wszędzie dużo bluesa i soulu, gdzie ludzie bawią się do rana. Trochę już czuć powiew Chin i tandety, ale duch pozostał.
Więcej o Beale street, żebym nie musiała się wymądrzać: http://en.wikipedia.org/wiki/Beale_Street
Nocna podróż nie była taka straszna, bardziej niewygodna, niż obfitująca w jakieś niechciane znajomości z podejrzanymi podróżnikami, którymi są najczęściej: czarne kobiety, czarni mężczyźni, czarni młodzi mężczyźni, czarni starsi mężczyźni, czarni czasem pijani mężczyźni oraz raz jeszcze bardzo dzielne czarne kobiety, które jadą z kilkorgiem dzieci pod pachą, trzema walizkami, plecakiem, kocem i torbą z jedzeniem dla swoich małych czarnych dzieci. Najczęściej jeżdżą same, a że jednak mężczyźni amerykańscy do najbardziej szarmanckich nie należą- nawet nie łudzą się, że ktokolwiek im pomoże. Wczoraj osobiście pomagałam jednej mamie, bo nie wiem zupełnie, w jaki sposób miałaby przenieść wszystkie swoje bagaże do autobusu. Ponadto jadą jeszcze z nami mieszkańcy Meksyku oraz Puerto Rico, a także biali przedstawiciele najniższej klasy ekonomicznej USA o średniej wadze 250kg. W ostatnim czasie pojawiają się także wśród podróżnych Amishe, co zawsze nam bardzo ubarwia podróż. Podkreślam kolor skóry, bo chociaż naprawdę zupełnie mnie to nie interesuje, czy ktoś jest granatowy, czy w kolorze khaki- to podział rasowy w Stanach jest większy, niż wydawało mi się, gdy byłam tutaj 3 lata temu. Oczywiście zmieniło się to, że ludzie o czarnym kolorze skóry nie muszą jeździć po specjalnej stronie autobusu, ale tymi autobusami po prostu jeżdżą teraz tylko oni. Większość naszych nowych białych kolegów i koleżanek na wypowiadane zdanie: Podróżujemy autobusami Greyhound, robiło wielkie oczy, opowiadając nam, że oni NIGDYPRZENIGDY by nim nie pojechali, że jest on okropnie niebezpieczny i że musimy być wielce brave, że tak jeździmy. No tak, czarni ludzie odprawiają swoje tajemne modły i gotują zazwyczaj w wielkim kotle na stacji autobusowej gulasz z białych ludzi, ale my za każdym razem dzielnie się bronimy, traktując ich paralizatorem oraz sprejem na komary, którym psikamy w oczy. Generał Dobrosielska naprawdę świetnie sobie radzi, zwłaszcza z tym sprejem.
Wróćmy jednak do czasów, kiedy biały przezorny człowiek miał jeszcze swoje biblijne prawo, aby separować czarnych najeźców. W Memphis czarna dzielnica skupiła się wokół jednej ulicy- Beale street. Niedaleko legendarnego Sun Studio powstało centrum bluesowego wszechświata, gdzie przyjeżdżali wszyscy muzycy i każdy chociaż przez chwile grał w którymś z okolicznych klubów. Tak było 60-100 lat temu. Co jest dzisiaj? Do tej pory jest to jedyna żywa ulica Memphis, gdzie można naprawdę usłyszeć wszędzie dużo bluesa i soulu, gdzie ludzie bawią się do rana. Trochę już czuć powiew Chin i tandety, ale duch pozostał.
Więcej o Beale street, żebym nie musiała się wymądrzać: http://en.wikipedia.org/wiki/Beale_Street
Rzecz od redaktor Dobrej: W ramach ciekawostki przyrodniczo-muzycznej, wczorajsza wizyta w Rock N Soul Museum oświeciła mnie w kwestii następniej piosenki, zawsze uważałam, że "Singel girl, married girl" jest rzewnym hitem Promise and the Monster, a tu niespodzianka! To piosenka The Carter Family, wrzucam dwie wersje do porównania
poniedziałek, 1 sierpnia 2011
Bardzo szybki raport!
Halo, tutaj nadaje Megan, superwajzorka grupy obsługującej toalety w Graceland. Jest u nas 19:11 i za pół godziny jedziemy na nasz ulubiony dworzec Greyhound, aby udać się nocą (!) do Indianapolis. Spędziłyśmy z redaktor Dobrosielską dwa dni w Memphis i grzechem byłoby (a lepiej tutaj nie grzeszyć, wszak wszędzie wiele kościołów), gdybyśmy zostawiły po pobycie tutaj kilka zdawkowych zdań. Zatem jest to dopiero zapowiedź pogłebionej relacji z Memphis, a główne rozdziały mojej pracy magisterskiej, pt. "Dlaczego benzyna w USA jest za droga, a mimo wszystko- tylko czarni ludzie jeżdżą autobusami" będą pełne bluesa i ducha Johnnego Casha, do którego zapałałam goracym i płomienneym uczuciem. Ale to dopiero ze stanu Indiana, w którym szcześliwie powinnyśmy znaleźć się jutro rano.
Uprzejmie donoszę i uskarżam się na brak zainteresowania moją osobą absolutny i totalny- po prostu zero, żadnego spojrzenia, żadnego mrugnięcia okiem. Za to redaktor D. zostanie chyba wkrótce afrykańską królową, bo wszyscy chcą się z nią żenić. Nie wiem, czy nasza przyjaźń to przetrwa. Dementuje także fakt, abyśmy były niezmiernie bogate i ciągle jadły, bo faktycznie jedzenie często pojawia się na naszych zdjęciach. Jemy umiarkowanie, a jedzenie w w różnych miejscach jest w takiej samej cenie, jakbyśmy chciały być
porządnymi polskimi kucharkami i codziennie je przygotowywać- poza tym- BŁAGAM- gdzie można dostać na śniadanie jednocześnie omlet, ziemniaki oraz tosty z masłem? Musimy te kulinarne fantazje naszych przyjaciół uwieczniać za każdym razem.
Memphis było niesamowite i wciąż przeżywam muzyczną stronę tego miasta.
Aha, no i mieszkałyśmy u Aarona- nauczyciela angielskiego, który (uwaga!) miał polską żonę. Rozwód jednak nie spowodował, że nienawidzi polskich dziewcząt. Aaron jest także szczęśliwym posiadaczem małego kotka Paulo, więc przez 2 dni mogłyśmy piszczeć i przytulać to małe zwierzątko do woli.
I muszę wyznać, że mam bardzo duży ojczyźniany weltszmerc.
c.d.n.
Uprzejmie donoszę i uskarżam się na brak zainteresowania moją osobą absolutny i totalny- po prostu zero, żadnego spojrzenia, żadnego mrugnięcia okiem. Za to redaktor D. zostanie chyba wkrótce afrykańską królową, bo wszyscy chcą się z nią żenić. Nie wiem, czy nasza przyjaźń to przetrwa. Dementuje także fakt, abyśmy były niezmiernie bogate i ciągle jadły, bo faktycznie jedzenie często pojawia się na naszych zdjęciach. Jemy umiarkowanie, a jedzenie w w różnych miejscach jest w takiej samej cenie, jakbyśmy chciały być
porządnymi polskimi kucharkami i codziennie je przygotowywać- poza tym- BŁAGAM- gdzie można dostać na śniadanie jednocześnie omlet, ziemniaki oraz tosty z masłem? Musimy te kulinarne fantazje naszych przyjaciół uwieczniać za każdym razem.
Memphis było niesamowite i wciąż przeżywam muzyczną stronę tego miasta.
Aha, no i mieszkałyśmy u Aarona- nauczyciela angielskiego, który (uwaga!) miał polską żonę. Rozwód jednak nie spowodował, że nienawidzi polskich dziewcząt. Aaron jest także szczęśliwym posiadaczem małego kotka Paulo, więc przez 2 dni mogłyśmy piszczeć i przytulać to małe zwierzątko do woli.
I muszę wyznać, że mam bardzo duży ojczyźniany weltszmerc.
c.d.n.
piątek, 29 lipca 2011
Nashville -miasto, w którym kowbojskie buty i kapelusze, to nie obciach
Dzisiaj dwa w jednym czyli combo , super powiększony zestaw o cole i chipsy oraz dowolną słodkość- czyli dwa wpisy jednego dnia. Będąc w mieście Choo Choo byłyśmy bardzo zajęte i nie miałyśmy czasu zajmować się blogiem, dziś będąc w mieście wielkiego kozaka w szpic, powszechnie tutaj używanego i uznawanego za szczyt mody i wyraz patriotyzmu lokalnego, postanowiłyśmy nadrobić zaległości.
Jesteśmy w Nashville do którego przyjechałyśmy tylko na jeden dzień, żeby odwiedzić muzeum sław muzyki country oraz wypatrywać na ulicach Jacka White'a. Niestety Jacka nie spotkałyśmy, ale za to odwiedziłyśmy gwiazdy z szanownego gwiazdozbioru country . Najbardziej zafrapowało nas to, że wiele piosenek, które uważałyśmy za kawałki innych artystów, oryginalnie wykonywane były przez muzyków country. Przynajmniej ja tyle pamiętam, bo gorąc straszliwy i nocna zabawa w Chattanoodzie odbiła się negatywnie na mojej postawie turysty doskonałego.
Dzisiejszy dzień sponsoruje literka S jak Shaun, który jest naszym hostem w Nashville- studiuje biznes, kocha "Przyjaciół", Chiny, Chicagowską drużyne baseball'owa oraz wielbi Pana.
Jesteśmy w Nashville do którego przyjechałyśmy tylko na jeden dzień, żeby odwiedzić muzeum sław muzyki country oraz wypatrywać na ulicach Jacka White'a. Niestety Jacka nie spotkałyśmy, ale za to odwiedziłyśmy gwiazdy z szanownego gwiazdozbioru country . Najbardziej zafrapowało nas to, że wiele piosenek, które uważałyśmy za kawałki innych artystów, oryginalnie wykonywane były przez muzyków country. Przynajmniej ja tyle pamiętam, bo gorąc straszliwy i nocna zabawa w Chattanoodzie odbiła się negatywnie na mojej postawie turysty doskonałego.
Dzisiejszy dzień sponsoruje literka S jak Shaun, który jest naszym hostem w Nashville- studiuje biznes, kocha "Przyjaciół", Chiny, Chicagowską drużyne baseball'owa oraz wielbi Pana.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


